یک درام هنری
آتلیه کوچک مجتبی رستمی برای فعالیت های هنری در جوانی
پس از اجارهی آتلیه مجتبی رستمی به فکر ایجاد تغییراتی در فضای شخصی خود افتاده بود از این رو ویترین و فضای اصلی را از هم جدا کرد، به عبارتی یک دکور مناسب طراحی کرد تا کمی از حالت سادگی خارج شود. وی دو دلیل برای انجام این کار داشت، مورد اول ایجاد یک فضای امن که به دور از هیاهو و دور از دیدگان مسافران مناسب برای نقاشی کردن بود و دلیل دوم هنرجویان بهتر بتوانند یاد بگیرند و کار کنند. بعد از انجام دکور هنرمند آثار انتخابی و مورد نظر خود را بر روی ویترین گالری نصب کرد. سپس یک متن با عنوان اینکه در این آتلیه شاگرد پذیرفته میشود آماده کرد و اسم گالری خود را نیز بهشت گذاشت.
اتفاقات متعددی در آن دوران در آتلیه بهشت برای او افتاد، از جمله این وقایع پیش آمده هم فروش آثار پرتره با مداد رنگی که از نمایشگاههای قبل برای هنرمند مانده بود و آموزش به روش رنگ روغن از دیگر تفاقات مهم آن دوران بهحساب میآمد. تقریبا هر روز بعد از تدریس در مدرسه به سرعت خودرا به آتلیه بهشت که واقع در متروی شهید بهشتی بود میرساند و تا ساعت 10 شب در آنجا مشغول به کار و تدریس بود.
مورد بعدی که نمیتوان از آن چشم پوشی کرد آثاری بود که رفتهرفته با گذر زمان آماده میشدند و در روش اجرایی یک شکل خاص به خود میگرفتند. در واقع ابتدای شکلگیری تکنیک بلست از این دوران شروع شد و تا امروز ادامه پیدا کردهاست تا جاییکه یک نوع امضا شخصی برای هنرمند محسوب میشود. در این میان به دلیل رفتوآمد دانش آموزان با مترو، بعضی از آنها برای انجام تکالیف هنری خود به مجتبی رستمی در گالری بهشت مراجعه میکردند و وی با اشتیاق تمام در این مورد به آنها یاری میرساند.
از دیگر موارد پیشآمده در آن دوران مراجعه مردم به گالری هنرمند بود که هنگام عبور از آن محیط به ویترین گالری نگاه میکردند به نوعی گالری بهشت راهروی مترو شهید بهشتی را مزین کرده بود. در این میان یکی از کارگران شهرداری هر روز در هنگام برگشت به خانه مقابل ویترین و آثار هنرمند میایستاد و به آنها نگاه میکرد. یک بار هم قیمت یکی از آثار را از او پرسید. بعد از مدتی مجتبی رستمی تغییری در آثار پشت ویترین ایجاد کرد و بعضی از آنها را جابجا کرد. همین اتفاق سبب شد شخصی که پیشتر در مقابل آثار میایستاد، هنگام عبور از آن محیط در مقابل ویترین قرار گرفت و ناگهان سراسیمه به سمت هنرمند رفت و از او پرسید نقاشی های پشت ویترین فروخته شدهاند؟
مجتبی رستمی با آرامش کارگر شهرداری را به داخل آتلیه دعوت کرد و از او پرسید، کدام نقاشی را میگویید؟
او با استرس تمام پاسخ داد همان که یک سبد گل بود. آن را فروخته اید؟
هنرمند در جواب اثر را به ایشان نشان داد و در همان لحظه شخص نفس راحتی کشید که همین امر باعث کنجکاوی نقاش شد تا از او بپرسد چه شدهاست؟
کارگر شهرداری که یک رفتگر ساده بود پاسخ داد من از 2 الی 3 ماه پیش که این اثر را پشت ویترین دیدم از آن خوشم آمد و بعد از اینکه قیمت آن را از شما پرسیدم متوجه شدم که باید برای خرید آن پولهایم را جمع کنم.
در همان لحظه مجتبی رستمی وقتی این علاقه و اشتیاق را دید وبا توجه به اینکه براین اعتقاد بود هر فردی اگر به تابلویی علاقه داشتهباشد، ناخواسته یا خودخواسته آن چیز برای او میشود، پس چه بهتر که اثر به شخص داده شود و به او گفت این اثر به عنوان هدیه تقدیم به شما، اما او نپذیرفت و گفت شما برای کشیدن این آثار زحمت کشیدهاید و با توجه به اینکه اثر هنری قیمت ندارد و نباید دربارهی قیمت آن با هنرمندش صحبت کرد، من تنها خواهشی که دارم این هست؛ اثر را برای من کنار بگذارید تا من پول کامل را بیاورم و آن را خریداری کنم. هنرمند در ادامه به خریدار اثر گفت هرچقدر که تا الان جمع کردهایید را برای خرید این نقاشی پرداخت کنید و مابقی آن را به عنوان تخفیف از طرف من در نظر بگیرید. همین باعث خوشحالی خریدار شد و تابلو را خریداری کرد و بعد از بسته بندی، آن را با خود برد. این اتفاق یک درس بزرگ برای هنرمند به حساب میآمد، انسانهای بزرگ قدر هنر را به این شکل میدانند و این اتفاق برای او بسیار قابل احترام و با ارزش بود.
نویسنده: شروینکندری
An art drama
After renting Mojtaba Rostami’s studio, he thought of making changes in his personal space, so he separated the showcase and the main space, in other words, he designed a suitable decor to get out of the simplicity. He had two reasons for doing this, the first one was to create a safe space that was suitable for painting away from noise and the eyes of travelers, and the second reason was that the students could learn and work better. After finishing the decor, the artist installed his chosen and desired works on the gallery window. Then he prepared a text with the title that students are accepted in this studio and named his gallery Behesht.
Several events happened to him in Atelier Behesht during that time, among these events, the sale of portrait works with colored pencils that were left over for the artist from previous exhibitions and training in oil painting were among the other important events of that era. Almost every day, after teaching at school, he quickly went to Behesht Studio, which was located in the Shahid Beheshti subway, and worked and taught there until 10 o’clock at night.
The next thing that cannot be ignored was the works that were gradually prepared with the passage of time and took on a specific form in the execution method. In fact, the beginning of the formation of the blast technique started from this era and has continued until today to the point where it is considered a type of personal signature for the artist. In the meantime, due to the commuting of students by subway, some of them would refer to Mojtaba Rostami at Behesht Gallery to do their art assignments, and he would help them with all his enthusiasm.
One of the other things that happened at that time was that people went to the artist’s gallery, and when they passed by, they looked at the showcase of the gallery. In a way, Behesht Gallery had decorated the Shahid Beheshti subway corridor. In the meantime, one of the municipal workers stood in front of the showcase and the artist’s works every day while returning home and looked at them. He once asked him the price of one of the works. After some time, Mojtaba Rostami made a change in the works behind the showcase and moved some of them. This incident caused the person who used to stand in front of the works to stand in front of the showcase while passing through that area and suddenly rushed to the artist and asked him if the paintings behind the showcase were sold?
Mojtaba Rostami calmly invited the municipal worker into the studio and asked him, which painting are you talking about?
He answered with full stress, which was a basket of flowers. Have you sold it
In response, the artist showed the work to him and at that moment the person breathed a sigh of relief, which caused the painter’s curiosity to ask him what happened?
The municipal worker, who was a simple sweeper, replied, I liked this work since 2-3 months ago when I saw it behind the window, and after I asked you its price, I realized that I have to collect my money to buy it.
At that moment, when Mojtaba Rostami saw this interest and passion, and considering that he believed that if any person is interested in a painting, it will become his or her unwillingly or willingly, so what is better if the work is given to the person and he told him this The work was presented to you as a gift, but he did not accept it and said that you worked hard to draw these works and considering that the work of art has no price and you should not talk about its price with the artist, my only request is this; Keep the work for me so that I can bring the full money and buy it. The artist further told the buyer of the work to pay as much as you have collected so far for the purchase of this painting and consider the rest as a discount from me. This made the buyer happy and he bought the painting and after packing it, he took it with him. This event was considered a great lesson for the artist, great people appreciate art in this way, and this event was very respectable and valuable for him.
Translate by Shaghayegh Kondory